Inloggen
Mijn Cosmox & Bestelstatus
Verlanglijstje
Klantenservice
Synopsis
Na een beroerte raakt een amateuractrice en de moeder van de schrijver haar spraakvermogen kwijt. Langzaam en onherroepelijk takelt ze af, steeds minder in staat te communiceren met wie haar lief is.Al in zijn recent verschenen essaybundel Schermutseling (3de druk) schreef Tom Lanoye over haar. Maar hij was nog lang niet klaar met zijn verhaal. Pas in Sprakeloos maakt hij de hele balans op.
Meer...
Die van zijn kleurrijke jeugd, van zijn worsteling met de liefde, van zijn conflicten met de kleine moederdiva, en ten slotte: van de strijd die zij, bron van leven en moedertaal, manmoedig voert, en waarin ze reddeloos en redeloos ten onder gaat _ en de blijvende woede en pijn die dat oplevert.
Meer informatie
| Auteur(s) | Tom Lanoye | ISBN | 9789044611076 |
|---|---|---|---|
| Taal | Nederlands | Uitvoering | Paperback |
| Aantal pagina's | 359 | Uitgeverij | Prometheus |
| Verschijningsdatum | 24-09-2009 | Afmetingen | 208 x 144 x 30 mm. |
| Gewicht | 614 gr. |
Meer afbeeldingen
Prijzen
- De Gouden Uil Prijs van de Lezer 2010
ONZE KLANTEN KOCHTEN OOK
Klantenbeoordelingen
Sprakeloos 2 2
sprakeloos maakte me ademlooseen zeer beklijvend werkeen ode aan "de moeder"en een troost voor al wie zijn moeder verloren heeft 7 maart 2010
Tom Lanoye voelde gêne om de aftakeling van zijn moeder voor een groot publiek prijs te geven. Daarin is hij niet alleen uiteraard. Ook Tahar Ben Jelloun schaamde zich in Yemma immens om de lichamelijke en geestelijke aftakeling van zijn eens zo waardige en kranige moeder op papier weer te geven.Maar toch vinden heel veel mensen een troost en één herkenning in zulke boeken, die dan ook nog literaire pareltjes zijn.Het idee van een boek dat is één, het uitwerken is twee tot honderd. Zelfs voor een groot denker én literator als Tom, die echt niet om een boude uitspraak meer of minder of een vlammende column meer of minder verlegen zit, was dit boek iets dat hij een hele tijd heeft ontweken.In een onbewaakt moment liet hij zich ontvallen dat hij dit boek wou schrijven. En zulke dingen zijn uiteraard krantenvoer. Tot zijn groot verdriet las ook zijn eigenste vader tijdens zijn dagelijkse krantenanalyse dat zijn zoon een literair monument voor zijn Josée ging maken.Bij elk bezoek vroeg hij naar het boek. Maar het kon niet, nog niet, het was te vroeg. Pas toen ook zijn vader overleden kwam de lawine los.Ik vind het knap dat hij het aan de lezer duidelijk maakt dat ook nu nog, nu hij aan het schrijven is, hij het ’grote’ verhaal voor zich uitschuift. Het is een prachtig afscheid geworden. Als lezer gier je van het lachen om naderhand massa’s tranen weg te slikken. Je ziet die moeder zo voor je dé oermoeder, de woordenkunstenares, de vrouw die door een beroerte getroffen wordt en sprakeloos in een ziekenhuis, een revalidatiecentrum, een tehuis terecht komt. Je leeft mee in haar woede, onmacht en aftakeling.Dit hele moeizame naar de dood toe wankelen, zit verpakt in het uiterst mooi en levensecht verhaal van de familie Lanoye.Zonder méér dé literaire voltreffer van het jaar! 25 oktober 2009
1-2 van 2
