Ken Bruen werd door veel Nederlandse recensenten geprezen na de publicatie van Priester in 2008. Nu is Kruis verschenen. Het is pas het derde boek van Bruen dat vertaald is in het Nederlands terwijl de auteur vele titels op zijn naam heeft staan. Met dank aan uitgeverij Verbum die deze Ierse auteur bij ons heeft geïntroduceerd. In Kruis ontmoet de lezer wederom Jack Taylor. Jack heeft het moeilijk want hij voelt zich schuldig over het feit dat een goede vriend in coma ligt. Jack probeert de drank te laten staan en het gevolg is dat zijn gedachten voortdurend bij alcohol zijn. In Galway, de woonplaats van Jack, wordt een jongen gekruisigd. De hele gemeenschap is van slag door de gebeurtenis. De zus van het slachtoffer wordt enige tijd later levend verbrand. Jack komt in actie. Ken Bruen doet het weer. In Kruis mengt hij melancholie en zwaarmoedigheid met humor. Het resultaat is een bijzondere mix. Jack Taylor is een enigszins verlopen privédetective die voortdurend vecht tegen zijn verslavingen. Hij voelt zich uitermate schuldig en is depressief. Niet zonder reden want hij heeft enkele doden op zijn geweten en de nabestaanden van deze mensen kunnen zijn bloed wel drinken. Het was overigens geen opzet van Taylor maar zijn omgeving heeft hem schuldig verklaard en dus voelt hij zich schuldig. Het thema van het boek is uitermate ‘noir’ maar toch weet Bruen door zijn humor, door zijn scherpe pen en door zijn uitstekende dialogen luchtigheid aan het verhaal te geven. Daarnaast staat er op bijna elke bladzijde wel een mooie uitspraak die vraagt om herlezing. Elk hoofdstuk begint met een citaat dat betrekking heeft op de titel van het boek: Kruis. Ken Bruen laat via de ogen van Jack Taylor zien dat hij een scherp oog heeft voor misstanden of gekkigheden in de Ierse samenleving. Ook hierbij speelt humor weer een grote rol. Het misdaadverhaal kent soms verrassende wendingen. De politie komt zijdelings aan bod. Speuren kunnen ze kennelijk niet, in tegenstelling tot Jack Taylor. Dit komt wel een beetje ongeloofwaardig over. Het boek is goed en compact geschreven, het kent veel sfeer en kenmerkt zich door schitterende, humoristische dialogen en scherpzinnige observaties. Voeg daarbij zwaarmoedigheid gemixt met luchtigheid en het resultaat is Kruis van Ken Bruen.

Een kruis biedt twee mogelijkheden: je kunt eraan worden vastgenageld… of het uit vrije wil meetorsen. Een Iers gezegde, dat met dodelijke precisie neerdaalt in een verhaal waarin gekruisigd en geleden wordt. De jongen die op een heuvel aan het kruis genageld werd was achttien jaar, altijd zachtaardig geweest, in een wereld vol wreedheden en onverschilligheid. Zijn zus, die zich afvroeg of hij aan haar had gedacht toen ze de spijkers door zijn handen sloegen, werd kort daarna in haar auto door een meisje en een jongen met benzine overgoten en verbrandde levend. Wie een boek leest van de Ierse auteur Ken Bruen weet dat hij niet gespaard wordt, dus ook niet in het zesde deel van de Jack Taylor-serie, Kruis (Cross). In Galway, aan de westkust van Ierland, wentelt Taylor – ex-politieman, nu privédetective – zich rond in zijn eigen ellende en die van anderen. In een voortdurende poging om zichzelf ofwel klem te zuipen of de drank te laten staan, treft hij scheldend en (desnoods) schietend steeds meer doden op zijn pad. Het schuldgevoel over zijn onoplettendheid die het driejarige dochtertje van zijn beste vrienden het leven kostte breidt zich uit als een olievlek, door andere doden, zoals een jongere collega die een kogel voor hem opving. Ierland doet hem pijn, met gevoelens van genegenheid weet hij zich geen raad, geen wonder dat een heel slecht meisje tegen hem zegt: ‘Geloof je nou echt dat je me aan kunt, zo’n verlepte, oude zak als jij? Je hebt een gehoorapparaat, je loopt mank, je hebt een plattegrond nodig om je lul te vinden.’ Die krijgt haar trekken thuis – hoewe