Alexandr Poesjkin (1799 - 1837) wordt algemeen beschouwd als de grootste Russische dichter. Hij werd geboren in Moskou, als telg van een oud adellijk geslacht. Na het eindexamen trad hij in staatsdienst, maar werd in 1820 door tsaar Alexander I (1801 - 1825) vanwege zijn opruiende verzen verbannen naar Moldavie en vervolgens naar Odessa. Hier kwam hij in conflict met de gouverneur-generaal, wiens vrouw hij het hof maakte, en in 1824 werd hij opnieuw overgeplaatst, ditmaal naar het landgoed van zijn moeder in de regio Pskov, niet ver van de grens met Estland. Op 14 december werd een poging tot revolutie, waarbij vele vrienden van Poesjkin betrokken waren, bloedig neergeslagen, en kwam Nicolaas I (1825 - 1855) op de troon. Poesjkin werd teruggeroepen naar de hoofdstad en kwam onder persoonlijk toezicht van de tsaar. In 1837 werd hij in een duel gedood door de maintene van de Nederlandse gezant in Sint-Petersburg. Poesjkin heeft ondanks zijn korte leven een groot oeuvre nagelaten. Zijn lyriek omvat bijna duizend gedichten. Zijn magnum opus, de roman in verzen Jevgeni Onegin, ontstond tussen 1823 en 1830. In 1820 publiceerde hij zijn eerste novelle in verzen, Roeslan en Ljoedmila, die hem nationale roem bezorgde; zijn belangrijkste novelle in verzen, De Bronzen Ruiter, dateert van 1833. Daarnaast schreef hij drama's en sprookjes, en legde hij de basis voor het Russische proza dat Europa vanaf de tweede helft van de negentiende eeuw veroverde. Hans Boland (1951), slavist, promoveerde op poezie van Achmatova, die hij tevens in het Nederlands vertaalde. Daarnaast vertaalde hij poezie van Goemiljov en Rijn en Lermontovs novelle De held van onze tijd. De laatste jaren concentreerde hij zich op Poesjkins novellen in versvertellingen. Boland woonde van 1992 tot 1996 in Sint-Petersburg, waar hij als docent aan de universiteit verbonden was. Om alles wat mijn held presteerde Hier op te sommen, gaat te ver. Maar waar hij echt in excelleerde, Waar hij een kei in was, een ster, Wat hij vanaf zijn puberjaren Soms als frustrerend had ervaren En soms als vreugde, wat hij zag Als tijdsvulling, van dag tot dag Dat was de minnekunst. Hier wijdde Ovidius een lofzang aan - Waarna diens kleurrijke bestaan Verwoest werd, en het lot hem scheidde Van Italie en wreed In de Moldaafse steppe smeet. Uit het eerste hoofdstuk van Jevgeni Onegin