"(...) Het moet een enorme klus zijn geweest dit meesterwerk 'En dan nu de polonaise' te redigeren. En dan hebben we het niet over een productietijd van een jaar maar zeker meer. De taak van de samenstellers was een zeer gedegen naslagwerk op de markt te brengen, waarin alle takken van de muziek in de breedste beleving in Den Haag en Scheveningen worden o­nderworpen aan een zodanige belichting dat een breed publiek er voluit van kan genieten. Het zo verkregen document is niet een boek geworden dat je zo maar even uitleest in een paar avonden, het is een gedegen naslagwerk geworden dat je per hoofdstuk tot je neemt en dan weglegt. Dit ter voorkoming dat er te veel aan informatie moet worden verwerkt en daardoor snel vergeten zal worden. De taak van een recensent is in het kort een boek op een zo snel mogelijke wijze te beschrijven. Een totaal o­nmogelijke zaak op korte termijn te komen tot een totaal recensie van het boek en daarom heb ik gekozen tot het uitlichten van slechts enkele topics uit: 'En dan nu de polonaise'. Vaak worden de vele indorockgroepen, later gevolgd door popgroepen uit de regio Den Haag, geroemd voor hun doorzettingsvermogen en de mooie doorbraak die men nationaal en voor sommigen ook internationaal maakten in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Wat veel minder bekend is dat in de jaren twintig er al enorm veel aandacht voor de jazzmuziek in het Haagsche was. Deze Indo Jazz werd vooral in eerste instantie gespeeld in schoolorkesten en studentenorkesten, die naar voorbeeld van de Engelse jazz hun kunsten vertoonden in cafés en restaurants en op schoolfeesten. Gelijk aan de beleving van een deel van o­nze ouders vroeger van de beatmuziek was er in de jaren twintig ook al sprake van dat de ouders het muzikale werk van hun kinderen nauwelijks waardeerden. Gelukkig krijgt de vroege beleving van de Jazz in dit boek uitgebreide en goed gedocumenteerde aandacht, waarbij vooral het fuiven en feesten met eigen jazzbands van de Indiërs, die toen al deels naar Nederland waren gekomen, naar voren komt. De Indiërs komen later in het boek in een aantal hoofdstukken terug waarin o­ndermeer de opkomst van de Indo rock tegen het eind van de jaren vijftig wordt beschreven. Een ander hoofdstuk dat mijn aandacht trok, is geschreven door Huub Koch, die op de leeftijd van dertien jaar destijds in de eind jaren zestig – na voorbeeld van vele andere fanclubs – zijn liefde ging uiten voor Shocking Blue. In de snelle tijd van internet is het runnen van een fansite een veel minder kostbare gelegenheid dan destijds, toen nieuwtjes, wetenswaardigheden en andere zaken, via een gedrukt blaadje dienden te worden verspreid. Een aandoenlijk verhaal waarin hij vertelt hoe destijds hij, o­ndersteund door zijn ouders zijn eigen fanclub had. Zijn moeder hield de uitgebreide ledenadministratie bij. Een klus die gigantisch uit de hand liep met snel een bestand van 1500 leden. Maar ook de beschrijving hoe hij de familieleden en leden van de Shocking Blue benaderde, de platenmaatschappij die wel ten dienste wilde zijn bij het samenstellen van 'Pink', zoals het fanclubblad heette. Hart en ziel werden erin gestoken. Nu is Huub Koch o­ntwerper en het interesseert hem bijna vier decennia later vooral hoe het idee dat achter Shocking Blue zat, het ware concept van het succes was. Een ander hoofdstuk dat me trok was de beschrijvingen van tal van platenzaken, die het Haagsche in de loop de decennia rijk is geweest. Hierbij worden niet alleen de kopers maar ook de verkopers aan het woord gelaten. Platenzaken waren er veel in Den Haag en ook Scheveningen zat er niet zonder. Platenverkoop vond ook elders plaats, o­ndermeer in warenhuizen als Galeries Modern en Vroom en Dreesmann en daarnaast de witgoedwinkels, die een speciale platenhoek hadden tot het einde van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Skip Voogd is een van de personen die zijn he