Ik zag er te gezond uit om hulp te krijgen voor mijn anorexia. In Anorexia. De duivel op mijn schouder schrijft de nu achttienjarige Marieke de Winter over het gevecht tegen haar eetstoornis. Ze is vijftien jaar als ze opgenomen wordt in een kliniek en weegt dan nog 36 kilo. Veel mensen zeggen dat je nooit helemaal van anorexia afkomt. Dat vind ik onzin. Psy verloot drie exemplaren van het boek. Een boek schrijven was eigenlijk helemaal niet de bedoeling van Marieke. "Toen ik opgenomen was, hield ik een weblog bij voor familie en vrienden. De kliniek waar ik zat, was namelijk in Smilde en ik woon zelf heel ergens anders in het land. Er gingen in die periode zo veel gedachten door mij heen en ik vond het fijn om die van me af te schrijven. Marieke werd benaderd door een uitgever die belangstelling toonde voor de verhalen op haar weblog. "Ze vonden het onderwerp interessant en waren enthousiast over de kwaliteit van mijn stukjes. Ik ben daarom doorgegaan met schrijven en dat heeft uiteindelijk geleid tot Anorexia. De duivel op mijn schouder. Ik hoop dat ik met mijn verhaal andere mensen kan helpen." Waardoor heb jij anorexia gekregen?"Door een combinatie van veel verschillende dingen. Ik wilde vooral geaccepteerd worden en dacht dat dat zou gebeuren als ik slank was. Eigenlijk was ik al vanaf mijn achtste bezig met mijn gewicht. Op mijn tiende ging ik bijvoorbeeld buikspieroefeningen doen en werd slank worden voor mij al een obsessie. Hoewel ik me eigenlijk vrij snel realiseerde dat ik ziek was, heeft het een poos geduurd voordat ik het kon accepteren. Ik was er van overtuigd dat ik nooit dat uitgehongerde meisje zou worden in een kliniek voor eetstoornissen." Maar dat gebeurde wel."Klopt. Ik was vijftien jaar toen ik opgenomen werd. Nu ben ik daar heel erg blij om, het heeft mijn leven gered, maar toen… Het was niet zo dat ik in die periode geen hulp wilde. Ik was al bij de schoolarts en bij jeugdzorg geweest omdat ik wist dat het mis was. Maar helaas werd ik niet serieus genomen… Ik zag er nog te gezond uit om hulp te krijgen voor mijn anorexia. Uiteindelijk ben ik op een wachtlijst gekomen voor een intake bij een instelling. Maar tegen de tijd dat ik aan de beurt was, was het al te laat en was ik zo mager dat ik naar het ziekenhuis moest. Daar heeft een kinderarts mij uiteindelijk doorverwezen naar Smilde." Hoe heb jij je opname ervaren?"Het was een hele zware periode. Ik weet nog precies wat ik daar de eerste dag moest eten: een boterham met een gekookt ei en 's avonds aardappelen met een speklap. Dat was zo'n grote opgave! Toch heb ik het gedaan, want ik wilde dolgraag beter worden. Ik heb wel momenten gehad in de kliniek dat ik twijfelde of ik wel eetgestoord genoeg was. Mijn boterham sneed ik bijvoorbeeld niet in twintig stukjes, terwijl andere cliënten dat wel deden. Dan wilde ik duidelijk maken dat het echt niet goed met me ging door dat ook te doen. Gelukkig hoefde ik mijn hulpverleners niet te overtuigen. Dankzij hen heb ik hele grote stappen kunnen maken. Niet alleen lichamelijk, maar ook psychisch. Maar het echte herstellen begon pas toen ik thuis was." Hoe ging dat?"Kijk, in de kliniek wordt alles voor je bepaald. Wat je moet eten, wanneer, hoelang je over een maaltijd mag doen. Thuis moest ik dat weer zelf leren en vooral doen. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Daar kwam bij dat er in mijn hoofd nog van alles mis was. Als ik iemand tegenkwam die tegen me zei dat ik er goed uit zag, dan dacht ik stiekem nog steeds dat dat betekende dat ik dik was. Het heeft echt tijd nodig voordat je je hele manier van denken en doen weer op de rit hebt." Hoe gaat het nu met je?"Er zijn nog kleine dingen die ik lastig vind. Cola light drinken bijvoorbeeld. Dat was voor mij een verslaving toen ik een extreem laag gewicht had. Als ik nu spanning voel, dan wil ik dat graag weer drinken. En soms doe ik dat ook wel. Maar ik