Hooverphonic

Hooverphonic entert anno 1996 de Belgische ether met het album A new stereophonic sound spectacular. Single 2 Wicky wordt meteen opgepikt door regisseur Bernardo Bertolucci voor zijn film Stealing beauty. Het is het begin van een internationaal succesverhaal, waar Hooverphonic met elke nieuwe release een extra hoofdstuk aan toevoegt. Wanneer de groep in 2006 zijn tiende verjaardag viert met de best-of Singles 96-06 gaat de teller van de cd-verkoop over het miljoen stuks. Een jaar na de release van hun zevende langspeler, The president of the LSD Golf Club (2007), het meest experimentele album van hun discografie, beslist zangeres Geike Arnaert om zich op een solocarrière te concentreren. Alex Callier en Raymond Geerts, de bezielers van de band, starten een zoektocht naar een nieuwe zangeres. Slechts één persoon voldoet aan alle vereisten: Noémie Wolfs.

Noémie Wolfs is gepokt en gemazeld in Scherpenheuvel-Zichem, maar ze is allesbehalve het type girl-next-door. Ze is 22, meet 1,77 meter, etaleert een slanke taille, pronkt met donkerbruin haar en blinkend groene ogen en staat – niet onbelangrijk – stevig in haar schoenen. Een muzikale achtergrond heeft ze niet, op een gelegenheidsbandje in de humaniora na. Zangles heeft ze nooit gevolgd, zingen zit gewoon in haar.

Zodra de beslissing gevallen is, start de groep met de opnames van een nieuwe plaat. De opzet is simpel: terug naar de roots van Hooverphonic. Materiaal is er genoeg. Er zijn een paar oude songs die vroeger nooit ‘af’ raakten maar nu, dankzij de nieuwe zangeres, moeiteloos ingeblikt worden (Anger never dies, Danger zone). En er zijn een pak nieuwe nummers. Sommige ervan kwamen tot leven tijdens jamsessies tussen Callier en Geerts (titelsong The night before, How can you sleep en One, two, three). Andere ontsproten aan een songwritersseminarie in Noorwegen (Heartbroken, George’s Cafe en Norwegian stars). Identical twin is dan weer een nieuwe vrucht van de samenwerking tussen Callier en Cathy Denis, die eerder hits opleverde als Jackie Cane (2001) en The last thing I need is you (2003). De inspiratiebronnen zijn even groots gebleven als altijd: met zijn rijke orkestratie echoot The night before het beste van Burt Bacharach, Ennio Morricone en John Barry, en klinkt het toch weer onmiskenbaar als Hooverphonic.